Markery biochemiczne przydatne w diagnostyce uszkodzenia i martwicy mięśnia sercowego

GP-BB

Markerem uszkodzenia mięśnia sercowego, który warto omówić, jest także izoenzym fosforylazy glikogenowej (GP-BB). Jest on podstawowym enzymem regulującym metabolizm węglowodanów. Bierze udział w procesie glikogenolizy (21). Istnieją trzy różne izoenzymy fosforylazy glikogenowej: BB (mózgowo-sercowy), MM (mięśniowy) i LL (wątrobowy). W sytuacji niedotlenienia mięśnia sercowego na skutek aktywacji procesu glikogenolizy dochodzi do utraty rozpuszczalnych białek komórkowych przez błonę cytoplazmatyczną. Obserwuje się wówczas wzrost stężenia izoenzymu GB-BB we krwi pacjenta z ostrym zawałem serca. Podwyższone wartości występują w przeciągu 2-4 godzin od uszkodzenia mięśnia sercowego. Co ciekawe, wzrostowi omawianego izoenzymu nie towarzyszy wzrost takich markerów jak troponina, CK-MB czy mioglobina. Jego maksymalne stężenie jest osiągane pomiędzy 6. a 20. godziną od wystąpienia pierwszych objawów zawału. Normalizacja następuje w przeciągu 1-2 dni po zawale (1, 13). Bardzo interesujące jest również to, że GP-BB również rośnie u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym bez cech niedokrwienia mięśnia sercowego (22). Fosforylaza glikogenowa BB może być wykorzystana jako dodatkowy biomarker we wczesnej diagnostyce ostrego zawału mięśnia sercowego (21).

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas