Analiza zasadności rutynowego zakładania kołnierza ortopedycznego pacjentom po urazach

Pacjent pediatryczny

Pacjenci pediatryczni po urazach także stanowią wyzwanie dla członków zespołów ratownictwa medycznego. Strach pojawiający się u dzieci podczas zaistniałej sytuacji i próba wykonania czynności przez ratownika powodują, że dzieci „walczą” z kołnierzem. Niekiedy nawet, pomimo wysokiego poziomu umiejętności nietechnicznych ratownika i prób uspokojenia przez rodzica, pacjenci pediatryczni pokonują opór unieruchomienia, a próby utrzymania bezwzględnej stabilizacji niosą ryzyko pogłębienia uszkodzenia. Podobna sytuacja ma miejsce w przypadku poszkodowanych z zaburzeniami świadomości, spowodowanymi m.in.: obrażeniami wewnątrzczaszkowymi, wpływem środków psychoaktywnych, leków i alkoholem. Brak współpracy ze strony pacjenta i pobudzenie psychoruchowe powodują, że usuwa on założony kołnierz ortopedyczny. To z kolei może powodować przemieszczenie niestabilnych odłamów kostnych kręgosłupa.

Ograniczone możliwości założenia kołnierza ortopedycznego

Brak możliwości założenia kołnierza szyjnego występuje w sytuacji urazu penetrującego z wystającym ciałem obcym w obrębie szyi lub okolicy podżuchwowej. Z uwagi na obecność wbitego ciała obcego założenie kołnierza ortopedycznego jest niemożliwe, a próba tego typu stabilizacji mogłaby się zakończyć przemieszczeniem tkwiącego przedmiotu w głąb ciała. Również obecność otwartej rany w odcinku szyjnym wymaga usunięcia przynajmniej przedniej części kołnierza i opanowania krwotoku oraz dalszej [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas