Analiza zasadności rutynowego zakładania kołnierza ortopedycznego pacjentom po urazach

Podsumowanie

Konieczność unieruchamiania kręgosłupa u pacjentów po urazach jest szczególnie podkreślana podczas kształcenia zawodowego ratowników medycznych. Zwraca się na niż uwagę również w trakcie wszelkiego rodzaju szkoleń doskonalących, których tematyka obejmuje zabezpieczanie poszkodowanych urazowych. Należy jednak pamiętać, że czynności ratunkowe powinny być adekwatne do stanu poszkodowanego i odniesionych obrażeń. Przedszpitalne unieruchomienie kręgosłupa nie jest procedurą leczniczą. Ma jedynie charakter zapobiegający wystąpieniu wtórnych obrażeń rdzenia kręgowego, spowodowanych przemieszczeniem niestabilnych fragmentów kostnych.

Powszechnie stosowany kołnierz ortopedyczny powinien być zakładany poszkodowanym po urazach, którzy są nieprzytomni, u których nie ma możliwości obiektywnej oceny obrażeń w odcinku szyjnym kręgosłupa oraz u poszkodowanych przytomnych, zgłaszających dolegliwości bólowe w tej okolicy ciała oraz gdy na podstawie badania urazowego stwierdza się zmiany patologiczne (np.: deformacje, obrzęk, tkliwość). W przypadku stosowania kołnierza szyjnego każda sygnalizacja przez poszkodowanego trudności z oddychaniem bądź nasilenia dolegliwości bólowych w obrębie odcinka szyjnego kręgosłupa wymaga upewnienia się, czy kołnierz został odpowiednio dopasowany (m.in. pod kątem rozmiaru) i czy jest on prawidłowo założony (np. czy nie jest zbyt ciasno zapięty). Jakiekolwiek wątpliwości wymagają modyfikacji w tym zakresie. Jeżeli mimo prawidłowości wcześniej wykonanych [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas