Stosowanie stymulacji przezskórnej w leczeniu pacjentów z nagłym zatrzymaniem krążenia – aktualne zalecenia i dalsze perspektywy

Krótka historia stymulacji serca podczas NZK

Początkowo w leczeniu pacjentów z bradyasystolią stosowano inwazyjną stymulację serca. Wyniki leczenia z zastosowaniem elektrod wszczepionych inwazyjnie do serca z dostępu pod wyrostkiem mieczykowatym w czasie resuscytacji krążeniowo-oddechowej zostały przedstawione w 1982 r. przez Tintinalli i White’a i były zniechęcające ze względu na małą skuteczność, jak i ryzyko wystąpienia tamponady serca (7). Hedges (i wsp.) i Roberts (i wsp.) podkreślili znaczenie stymulacji przezskórnej w porównaniu do stymulacji przy pomocy elektrod wszczepianych inwazyjnie, w tym możliwość szybkiego zastosowania na początku NZK. Ocenili oni również, że metoda ta nie będzie skuteczna w przypadkach nieodwracalnego uszkodzenia mięśnia serca, co jest zgodne z aktualnymi poglądami (8, 9). Brak skuteczności stymulacji przezskórnej zastosowanej po długim czasie od początku NZK wykazał Olson (10).

Natomiast O’Toole potwierdził skuteczność stymulacji przezskórnej zastosowanej w krótkim czasie od wystąpienia NZK (11).

Nieco później opisano przypadki skutecznego leczenia pacjentów z bradyasystolią w przebiegu zatrucia beta-blokerami (12).

[...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas