Niezabezpieczona broń palna przy pacjencie w stanie zagrożenia życia – komentarz ratowniczo-prawny

Kontekst prawny

Podstawowym punktem odniesienia jest art. 26 Kodeksu karnego, czyli stan wyższej konieczności. Przepis ten odnosi się do działania podejmowanego w celu uchylenia bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego dobru chronionemu prawem, jeżeli niebezpieczeństwa nie można uniknąć w inny sposób. W omawianym przypadku dobrem ratowanym są życie i zdrowie pacjenta oraz bezpieczeństwo osób postronnych (1).

Szczególne znaczenie ma art. 26 par. 5 Kodeksu karnego, który przewiduje odpowiednie stosowanie zasad stanu wyższej konieczności w razie kolizji obowiązków. W praktyce ratownik medyczny może znaleźć się między obowiązkiem pilnej ewakuacji pacjenta a koniecznością niedopuszczenia do pozostawienia broni w zasięgu osób postronnych (1).

W analizie warto uwzględnić także art. 160 Kodeksu karnego, dotyczący narażenia człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Nie należy przedstawiać go jako automatycznej podstawy odpowiedzialności za każde zaniechanie. Może jednak stanowić ważny kontekst oceny sytuacji, w której broń pozostaje w miejscu dostępnym dla innych osób i stwarza przewidywalne ryzyko (1).

Ten materiał jest tylko dla użytkowników
którzy mają wykupiony dostęp.

Wybierz pakiet dostępu dla siebie
i ciesz się merytoryczną wiedzą!

Wykup dostęp

Masz aktywny dostęp?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas